Zbieżność ciągów w przestrzeniach topologicznych
Niech \( X \) będzie przestrzenią topologiczną. Punkt \( x \in X \) nazywamy granicą ciągu \( (x_n) \), jeżeli dla każdego otoczenia \( U \) punktu \( x \) istnieje liczba naturalna \( N \), taka że dla wszystkich \( n \geq N \) zachodzi \( x_n \in U \).
W praktyce oznacza to, że ciąg \( (x_n) \) zbliża się do punktu \( x \) w taki sposób, że od pewnego momentu wszystkie jego wyrazy pozostają już w dowolnie małym otoczeniu tego punktu.
Definicję tę zapisujemy symbolicznie:
$$ \lim_{n \to \infty} x_n = x $$
Wtedy mówimy, że \( x \) jest granicą ciągu \( (x_n) \).
Przykład
Rozważmy ciąg \( \left( \frac{1}{n} \right) \) w przestrzeni topologicznej \( X = \mathbb{R} \) z topologią standardową.
$$ x_n = \frac{1}{n} $$
Pokażemy, że ciąg ten zbiega do zera, czyli że \( 0 \) jest jego granicą.
Weźmy dowolne otoczenie \( U \) punktu \( 0 \). W topologii standardowej na \( \mathbb{R} \) każde takie otoczenie zawiera pewien przedział otwarty postaci \( (-\epsilon, \epsilon) \), gdzie \( \epsilon > 0 \).
Chcemy znaleźć liczbę naturalną \( N \), taką że dla wszystkich \( n \geq N \) zachodzi \( \frac{1}{n} \in (-\epsilon, \epsilon) \).
Dla danego \( \epsilon > 0 \) wystarczy przyjąć $$ N = \left\lceil \frac{1}{\epsilon} \right\rceil. $$ Wówczas dla każdego \( n \geq N \) mamy:
$$ n \geq \frac{1}{\epsilon} \quad \Rightarrow \quad \frac{1}{n} \leq \epsilon $$
A zatem $$ \left| \frac{1}{n} \right| < \epsilon \quad \text{dla wszystkich } n \geq N. $$
Oznacza to, że od pewnego miejsca wszystkie wyrazy ciągu należą do wybranego otoczenia \( U \). Ponieważ wybór otoczenia był dowolny, otrzymujemy:
$$ \lim_{n \to \infty} \frac{1}{n} = 0 $$
Innymi słowy, ciąg \( \frac{1}{n} \) zbiega do zera.
Interpretacja liczbowa
Aby lepiej zrozumieć to zachowanie, spójrzmy na pierwsze dziesięć wyrazów ciągu:
$$ \begin{array}{|c|c|} \hline n & \frac{1}{n} \\ \hline 1 & 1 \\ 2 & 0.5 \\ 3 & 0.333 \\ 4 & 0.25 \\ 5 & 0.2 \\ 6 & 0.167 \\ 7 & 0.143 \\ 8 & 0.125 \\ 9 & 0.111 \\ 10 & 0.1 \\ \hline \end{array} $$
Widzimy, że wartości \( \frac{1}{n} \) systematycznie maleją i coraz bardziej zbliżają się do zera.
Na przykład, jeśli wybierzemy \( N = 5 \), to \( x_5 = 0.2 \). Dla każdego \( n > 5 \) wszystkie kolejne wyrazy ciągu należą do przedziału \( (0, 0.2) \), który jest otoczeniem punktu \( 0 \).

Jeśli wybierzemy większe \( N \), na przykład \( N = 10 \), otrzymamy jeszcze mniejsze wartości. Wówczas wszystkie wyrazy dla \( n > 10 \) należą do przedziału \( (0, 0.1) \), czyli jeszcze „bliżej” zera.

Ten przykład dobrze ilustruje ogólną ideę zbieżności w przestrzeniach topologicznych: wyrazy ciągu mogą być dowolnie blisko punktu granicznego, o ile przejdziemy wystarczająco daleko w ciągu.